środa, 16 stycznia 2008

Interview


Steve Buscemi gdy pojawia się na ekranie jedynie na kilka chwil, pozostawia niezatarte wrażenie. W "Interview" obcujemy z nim całkiem długo, ale spotkanie także należy do udanych.

Pierre Peders (Buscemi) jest zgorzkniałym dziennikarzem politycznym, który wbrew swej woli ma przeprowadzić wywiad z najpopularniejszą gwiazdą telenowel, Katyą (Sienna Miller). Spotkanie tych dwóch osób o odmiennych spojrzeniach na świat okaże się fascynującą potyczką.

Już pierwsze sceny, gdy gwiazda spóźnia się na spotkanie, a dziennikarz okazuje się kompletnie nieprzygotowany, sugerują, że między tą dwójką porozumienie nie będzie łatwe. Sfrustrowany żurnalista marzy jedynie o tym by jak najszybciej zakończyć wywiad, a Katya... sama nie wie, czego chce. W wyniku zbiegu okoliczności aktorka zaprasza Pedersa do domu, ale atmosfera domowej intymności bynajmniej nie powoduje zbliżenia. Trudno zresztą się

tego spodziewać. Dziennikarz na każdym kroku okazuje rozmówczyni brak szacunku i nie zmienią tego nawet niezbyt wyszukane komplementy. Gdy świadoma swej urody Katya wciąga dziennikarza w erotyczną grę, ten, choć udaje zainteresowanie, naprawdę cały czas szuka tajemnic, którymi będzie mógł pochwalić się przed przełożonymi.

Chociaż głównymi postaciami "Interview" są aktorka i dziennikarz nie należy spodziewać się opowieści o ludziach mediów. Zapewne podobne problemy z nawiązaniem intymnego kontaktu miałaby prawniczka i hydraulik. Buscemi, który stanął nie tylko przed kamerą, ale i za nią, chce raczej pokazać, że ciepła rozmowa, zrozumienie czy współczucie to rzadkość, szczególnie gdy ludzi dzielą bariery statusu społecznego.

Dlatego ciepłe słowa należą się za udział w filmie Siennie Miller. Brytyjska aktorka za sprawą związku z Jude'em Law na Wyspach faktycznie ma status supergwiazdy. W USA jest mniej popularna, ale zapewne i to wkrótce się zmieni, bo talent ma nieprzeciętny, a i urodę nie najgorszą.

"Interview" to remake obrazu holenderskiego twórcy Theo van Gogha, o którym naprawdę głośno zrobiło się, gdy został zamordowany w 2004 roku przez islamskich ekstremistów. W Polsce jego twórczość jest praktycznie nieznana. Sądząc po "Interview" raczej szkoda, że tak jest.

wtorek, 15 stycznia 2008

Rezerwat


Komedia obyczajowa osadzona w realiach współczesnej Pragi - hermetycznego świata leżącego na prawym brzegu Wisły. Historia opowiada o trójce pozornie niezwiązanych ze sobą osób. Ich niejednoznaczne postawy i wybory zaowocują zderzeniem trzech odmiennych światów. Tak zwany kodeks praski, z nieokreślonego zbioru zasad i obyczajów, stanie się fundamentem pod dekalog przyszłych postaw bohaterów: młodego fotografa Marcina Wilczyńskiego, rudego chłopca oraz fryzjerki Hanki B. Każde z nich będzie musiało dokonać świadomego wyboru: zejść czy pozostać na ścieżce do nowego życia, walczyć czy podporządkować się temu, co przynosi los? Będą musieli odpowiedzieć sobie na pytania, nad którymi do tej pory się nie zastanawiali: co to jest moralność, lojalność, przyjaźń?

Opowieść o trójce, tylko pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego, ludzi. Spotkanie tych indywidualności, to jak zderzenie trzech odmiennych światów. Każdy z nich na nowo będzie musiał zdefiniować podstawowe pojęcia, co to jest moralność, lojalność, przyjaźń? Wewnętrzna transformacja poszczególnych bohaterów to jednakże dopiero początek drogi. Podstawową kwestią pozostaje wybór, czy trwać na nowej życiowej ścieżce, stawić czoła przeciwnościom czy jedynie podporządkować się temu, co daje los? Tak zwany kodeks praski, z nieokreślonego zbioru zasad i obyczajów, stanie się fundamentem pod dekalog przyszłych postaw bohaterów: młodego fotografa, rudego chłopca oraz fryzjerki Hanki B.

Autor: Olga

Alvin i wiewiórki

Alvin i wiewiórki



produkcja: USA
reżyseria Tim Hill
scenariusz Don Rhymer
Animacja na bazie powstałej w latach pięćdziesiątych XX wieku serii bajek animowanych o zespole muzycznym składającym się z trzech wiewiórek: psotnego lidera grupy Alvina, wysokiego, spokojnego Simona, oraz pucołowatego, wrażliwego Theodore'a.

poniedziałek, 14 stycznia 2008

Elizabeth - Złoty wiek


Shekhar Kapur na historycznym tle epoki maluje porywający obraz dworskiej etykiety, panujących na dworze angielskim stosunków, intryg oraz kwitnących romansów. Jest rok 1585. Anglią od prawie trzech dekad rządzi Królowa Elżbieta I /Cate Blanchett/. Rządy nie są łatwe, bowiem cały czas pojawiają się zakusy na pozbawienie królowej tronu, a sama Elżbieta żyje w poczuciu niepewności i widma zdrady ze strony rodziny. Na kontynencie rozprzestrzeniają się destrukcyjne wpływy fundamentalistycznego katolicyzmu, którego twarzą jest hiszpański król Filip II /Jordi Molla/. Wspierany przez instytucje kościelne w Rzymie, wzmocniony ramieniem Inkwizycji, Filip i jego dominująca na morzu armia ? armada, zagrażają dworowi Anglii i samej królowej. Mroczny i niezwykle bogobojny król gotów jest na wielkie poświęcenia, aby tylko pozbawić tonu protestancką heretyczkę i przywrócić Anglię kościołowi rzymsko-katolickiemu. Elżbieta nie zamierza tak łatwo złożyć broni i z właściwą sobie energią przygotowuje kraj do odparcia hiszpańskiego ataku. Jednocześnie jej uwagę zaprząta Raleigh /Clive Owen/, do którego, pomimo jego statusu człowieka z ludu, ma ogromną słabość. Dla niej to uczucie wydaje się jednak zakazane ? sama zaprzysięgła swoje ciało i duszę poświęcić jedynie Anglii.

sobota, 12 stycznia 2008

Niczego nie żałuję - Edith Piaf

A ja żałuję - że tak wcześnie zmarła
W świecie muzyki są gwiazdy i gwiazdeczki, dziś te drugie uważają się za wielkie gwiazdy i robią z siebie nie wiadomo kogo, a tak naprawdę do prawdziwej wielkości cholernie im daleko. Główna postać tegoż biograficznego filmu Edith Piaf była prawdziwie wielką gwiazdą i co do tego nikt nie ma żadnych wątpliwości. Jej głos, charyzma i oddanie piękna śpiewanych utworów do dziś daje się zauważyć w nagranych utworach.

Skarb Narodów: Księga Tajemnic

Wiadomo, że jeśli jakiś film osiągnie sukces (kasowy oczywiście), trzeba jak najszybciej zrobić dokrętkę i dalej tłuc kokosy na tym samym pomyśle. Pierwsza odsłona "Skarbu Narodów" była co najwyżej dziełem miałkim. Nie przedstawiała sobą żadnych wartości, nowych rozwiązań, niesamowitych kreacji itp. poza radością dużej rzeszy widowni. Ta duża grupa widzów ogląda również różnej maści kaszaniaste komedie romantyczne czy inne wydalnicze humoreski. Druga część zrobiona w myśl "więcej, szybciej i mocniej" prezentuje sobą niższy poziom.

Czasem w kwietniu

Bardzo ciężko polecać takie filmy, pod każdym względem zaangażowane w rzeczywistość, którą przedstawiają. Jest t film godzien uwagi, jednakże przez sporą dozę brutalności (mi najbardziej dogryzała świadomość, iż to się działo na prawdę) nie każdy wytrzyma podczas seansu. Wiele tu także momentów spowalniających akcję przez co "Czasem w kwietniu" zdaje się dłużej nas atakować świadomością potworności jakie miały miejsce w Ruandzie w 1994 roku.