Skarb Narodów: Księga Tajemnic

Wiadomo, że jeśli jakiś film osiągnie sukces (kasowy oczywiście), trzeba jak najszybciej zrobić dokrętkę i dalej tłuc kokosy na tym samym pomyśle. Pierwsza odsłona "Skarbu Narodów" była co najwyżej dziełem miałkim. Nie przedstawiała sobą żadnych wartości, nowych rozwiązań, niesamowitych kreacji itp. poza radością dużej rzeszy widowni. Ta duża grupa widzów ogląda również różnej maści kaszaniaste komedie romantyczne czy inne wydalnicze humoreski. Druga część zrobiona w myśl "więcej, szybciej i mocniej" prezentuje sobą niższy poziom.

Czasem w kwietniu

Bardzo ciężko polecać takie filmy, pod każdym względem zaangażowane w rzeczywistość, którą przedstawiają. Jest t film godzien uwagi, jednakże przez sporą dozę brutalności (mi najbardziej dogryzała świadomość, iż to się działo na prawdę) nie każdy wytrzyma podczas seansu. Wiele tu także momentów spowalniających akcję przez co "Czasem w kwietniu" zdaje się dłużej nas atakować świadomością potworności jakie miały miejsce w Ruandzie w 1994 roku.

Postrzyżyny

I jak tu nie kochać czeskich filmów. Zrobiono wspaniały prezent dla fanów kinematografii zza naszej południowej granicy oraz wszystkich spragnionych niebanalnych produkcji i w kinach pojawiło się kilka kopii "Postrzyżyn", dzieła sprzed 20 laty. Po seansie z pełną odpowiedzialnością stwierdzam, że Czechy to światowa potęga w produkcji specyficznych komedii. Jak żadna inna nacja robią filmy, w których może być fabuła wręcz prostacka, akcji tyle co w napisach końcowych, a widz i tak będzie się śmiał i cieszył do upadłego. Na nasze szczęście czasem trafia się dystrybutor, któremu chce się odświeżyć zapomniany kawałek dobrego kina.

Kevin sam w domu

W świecie filmu liczą się tylko dwa dzieciak, Denis ‘Rozrabiaka’ i Kevin ‘sam w’. Obaj mają spryt i inteligencję dorosłych, a jednocześnie urocze spojrzenie sześciolatków. Takie skrajne połączenia zawsze stanowiły o murowanym sukcesie. Szczególnie drugi z chłopców, którego rodzice notorycznie zapominają zabrać ze sobą na Święta, pozostawiając go samego to w domu, to w…. Nowym Jorku, podbił serca widzów. Najpierw zarobił w kinach rekordową w swoim gatunku sumę przekraczającą pół miliarda dolarów, a później z radością przeniósł się na ekrany telewizorów, na których regularnie gości co Boże Narodzenie – nie tylko w Polsce. Coś w tej prostej historyjce rezolutnego małolata musi być, skoro nie ma osoby, która nie oglądałaby „Kevina samego w domu” wiernie co rok, w ogóle nie zastanawiając się nad tym, że już się go widziało, zna na pamięć i lepiej by było porozmawiać trochę z widzianą od święta rodziną.

Obcy kontra Predator 2

Trzeba mieć stalowe nerwy by zabrać się za reżyserowanie sequelu zmiażdżonego przez fanów „Obcego kontra Predator”. Na Paulu Andersonie nie pozostawiono suchej nitki i być może był to jeden z powodów, iż nie zdecydował się on opowiedzieć kolejnej historii ze świata „AVP”. Jego miejsce zajęli bracia Strause, których firma tworzyła efekty specjalne do takich produkcji jak „300” i „X-Men: Ostatni bastion”. Czy zatem debiutantom udało się uniknąć błędów Andersona i rzucić promyk nadziei na nieszczęśliwie rozpoczętą serię? „Obcy kontra Predator 2” ustrzegł się kilku mankamentów poprzedniej odsłony, ale nadmiar błędów logicznych to nadal jego słaba strona.

Obcy 3

„Obcy 3” inteligentnie zakończył trylogię o xenomorphie. Niestety, mimo sprzeciwu producenta Davida Gilera chciwość studia 20th Century Fox wzięła górę i postanowiono sagę pociągnąć dalej. Scenariusz napisał Joss Whedon, znany głównie z serialu „Buffy” i „Angel”, co już samo w sobie było kontrowersyjnym posunięciem. Najważniejszym elementem był jednak reżyser, który nawet słaby scenariusz mógł przerobić na filmową perełkę. Pod uwagę brano Davida Cronenberga („Mucha”, „Historia przemocy”) i Danny’ego Boyla („Trainspotting”, „28 dni później”). Ostatecznie posadę otrzymał francuski wizjoner, Jean-Pierre Jeunet, który zabłysnął obrazami „Delicatessen” i „Miasto zaginionych dzieci”. I tak oto stanął on przed trudnym zadaniem by mądrze wybrnąć ze scenariuszowej pułapki trzeciej części i nie popaść przy tym w śmieszność.

Ocean`s 13

Film sensacyjny – gatunek komercyjnego filmu fabularnego, budzący duże emocje i zainteresowanie widza. Filmy sensacyjne przedstawiają zaskakujące wydarzenia, głównie związane ze światem przestępczym, np. zbrodnia. Jego zadaniem jest dostarczenie rozrywki widzom poprzez pokazywanie sensacji tj. strzelanin, bijatyk, pościgów samochodowych i innych scen kaskaderskich o dużym ładunku napięcia i emocji. Posiada dramaturgiczną i wielowątkową fabułę. Jest najpopularniejszym gatunkiem filmu i najczęściej tworzonym gatunkiem w światowej kinematografii.